Nr 7: Met Tarzan in de Amazone

By | 2018-09-17T17:12:33+00:00 17 september, 2018|Reisverhalen, Zuid-Amerika|

Mijn man en ik gaan voor het eerst drie maanden op reis naar Zuid-Amerika en bezoeken de Amazone. Geloof me, als je elkaar echt wilt leren kennen is dit de manier. Ik was ervan overtuigd dat ik de stoere, sportieve man alias Tarzan had ontmoet. Een man die dus echt niet snel bang is en mij overal tegen beschermd. Tijdens deze reis kwam ik erachter dat dit de droom is van iedere vrouw en het helaas ook bij een droom blijft.

De Amazone

Nadat we twee maanden onderweg zijn besluiten we dat we graag nog het Amazoneregenwoud willen bezoeken. Het is een lange reis per bus, jeep en kano om er te komen. Als we eenmaal arriveren beseffen we hoe ontzettend mooi en afgelegen het hier is. We worden hartelijk ontvangen door de locale inwoners en naar onze hut gebracht. We krijgen de instructie om hard te gillen als we een slang zien en er wordt verteld dat er alleen ’s avonds een paar uur stroom en dus licht in onze hut is.

De hut

De hut is heel mooi maar aan de zijkanten wel helemaal open. We hebben eigenlijk alleen een dak boven ons hoofd. Na de lange rit ploffen we op bed neer en zijn we blij als we even een douche kunnen nemen.  Als ik onder de douche vandaan stap voel ik wat op m’n rug kriebelen, ik kijk in de spiegel en zie een gigantische kakkerlak op m’n rug zitten. Bart weigert hem eraf te halen waardoor ik begin te gillen en slaan met een handdoek. De gids staat binnen no time voor onze neus en denkt dat het om een giftige slang gaat. Hij begint ons uit te lachen als hij de kakkerlak ziet.

We besluiten gelijk te gaan slapen zodat we niks merken van alle dieren om ons heen. Als mijn man nog een zaklamp uit zijn tas wil pakken begint er een gigantische spin op en neer te springen die een poging doet om een insect op te eten. Mijn man begint heel hard te gillen en roept dat hij naar huis wil. Ik waag een poging hem te kalmeren maar tevergeefs. Hij kruipt in bed, knoopt de klampboe dicht, roept nogmaals nooit meer naar de Amazone te gaan en valt in slaap. Ik sta machteloos in de hut en kruip dan toch maar voorzichtig onder de klamboe waar ik tot het besef kom dat ik niet met Tarzan op reis ben.